Dag lieve vrienden en familie,

hierbij doe ik een kort verslag van ons avontuur in Pangandaran. Ik was samen met mama gistermiddag in het hotel om te relaxen aan het zwembad, ik zat op het toilet toen kiek schreeuwde dat ik naar buiten moest komen, er was wat aan de hand. Mensen gilden en er was grote paniek. Geen brand, zoals Kiek dacht, maar een overstroming, er was zelfs sprake van een tsunami. De straten lagen onder met water, auto's stroomden samen met meubels en hele stukken huizen over de straat. Iedereen gilde en Mama en de andere gasten uit het hotel zijn op een soort van zoldertje geklommen en ik heb -met schaamte hoor- wat slechte foto's gemaakt.  Behalve de paniek die er was vanwege de ravage, hadden mama en ik nog een veel grotere angst: david was aan de zee aan het voetballen. Wat moesten wij doen? We kregen de kans om met andere gasten mee te rijden naar een safe area, maar er was een groot vraagteken want wij wisten niet waar david was, en of hij nog wel in leven was. De gids was niet te bereiken en het was allemaal een grote, onwerkelijke nachtmerrie. Met de gedachte dat je iemand niet kan redden zolang je zelf niet veilig bent zijn wij toch meegegaan met die gasten. We zijn afgezet bij een berg, de safe area, waar vele anderen waren. Grote spanning want wij hoorden niets van David en het was inmiddels een aantal uur later en donker. Er lag een vrouw die in shock was en maar niet kon stoppen met schreeuwen, verschillende mensen zaten onder de wonden, het was aanklooien met kruidvat verfrissingsdoekjes en veel pijn. Wij zaten halverwege en toen ik even naar beneden liep. Er kwamen  vele motoren voorbij en zij gebaarden 'weg weg!!', en alweer grote paniek omdat er al werd gesproken van een tweede tsunami. Iedereen rende naar boven, iedereen was zo bang. Gelukkig vals alarm. Wij hadden nog steeds niets gehoord en onze chauffeur die david en onze gids Eko ging zoeken was er nog niet. Rond een uur of acht kwamen er andere Nederlanders en die hadden het over een jongen met een rode polo, net zoals David. Nog geen opluchting- eerst zien dan geloven- . Gelukkig kwam daar onze chauffeur aan, die zei David gezien te hebben. Hij zou zijn gesignaleerd bij de moskee, wij zijn daar heen gereden en hebben gezocht. Het was daar echt een gekkenhuis, er waren heel veel mensen maar geen david. Wij schreeuwden zonder resultaat. Voor de moskee lagen lijken in doeken gerold en familie die de doden herkenden gingen door het lint, het was eigenlijk niet te begrijpen. Wij vonden andere Nederlanders en die konden ons vertellen dat David bij het hotel was, dit hoorden we ook van een andere gids. We zijn naar het hotel gereden en GELUKKIG daar was onze daaf.
Ik zal kort david's verhaal vertellen: hij was met de gids op het strand, op weg naar de jongens waar hij mee zou gaan voetballen. Opeens was er een enorme golf van ver, die ongeveer 11 meter hoog was. Daaf bleef gefascineerd kijken totdat Eko, de gids, gilde RENNEN. David is gaan rennen en rennen, de golf steeds dichterbij komend. Hij is in een auto gesprongen maar weer uitgestapt, over sawa's gerend, gerend, gerend en gerend, uiteindelijk ongeveer 10 km.  Het was een gekkenhuis en het water lag op een bepaald moment 15 meter achter hem. Rennen voor je leven. Hij heeft gewacht op een berg en is daarna  achterop een brommer gesprongen en die heeft hem naar de moskee gebracht. Vanaf daar is hij naar het hotel gelopen. Het is niet te bevatten, het begin van het strand was gewoon puur zand in plaats van water omdat de golven het water opslokten. Whij hoorden vandaag van onze gids dat er een aantal kinderen in het water waren die schreeuwden om papa. echt verschrikkelijk.
In het hotel hebben wij onze spullen gepakt en zijn we naar de verbijfplaats van de gidsen en chauffeurs gereden. Gelukkig is Eko daarheen gekomen, want we wisten nog steeds niet waar hij was. We zijn na een kop thee en een heel warm ontvangst  zijn wij op weg gegaan naar Yogakarta. Met een ontzettend hoge snelheid, geen verlichte wegen, slecht wegdek En een behoorlijke drukte zijn wij heelhuids in Yoga aangekomen. Respect voor tjeptjep, onze chauffeur. Onderweg bleven de mensen vertrekken, iedereen was zo bang. Hele familie's op motors en dan ook nog eens bagage. In de tegengestelde richting bleven vrachtwagens komen om de mensen op te halen. Op de televisie werd iedereen opgeroepen om pangandaran te verlaten, minimaal 60 kilometer ver en een week lang.
Het is allemaal zo raar en zo erg voor deze mensen hier. Wij hebben onbegrijpelijk veel geluk gehad aangezien wij tot twee uur op het strand zaten en david en ik voornamelijk in de zee waren een poging tot surfen te wagen. Toevallig zijn we even naar het hotel gegaan omdat daar wat te eten, dat wilde david graag. Het plan was om na het eten terug te gaan naar het strand. Ik was alleen nogal verbrand dus daar had ik niet zo veel zin in. Het is een geluk en het is onbegrijpelijk en doodeng om voor te stellen dat we op strand lagen en en david en ik in het water waren. Nouja bij deze een verslag, let niet op de spelfouten, vergeten hoofdletters en mijzelf kennende heb ik woorden ongetwijfeld overgeslagen.
De mensen hier hebben alle hulp nodig die er is, dus kunt iets missen -of wat dan ook-, help deze mensen!

Heel veel liefs, wij doen 'hati hati'' (voorzichtig).

David, Kiki en Merel.

Goedemorgen,
Afgelopen vrijdag zijn wij teruggekomen van onze reis naar Sumatra en Bali. We hebben 3 mooie weken gehad, waarbij Sumatra en dan met name het bezoek aan Bohorok (rehalibitatiecentrum voor orang oetangs) voor ons één van de hoogtepunten was. Mede de lokale gids verdient een pluim. Masna Sitinjak was een uiterst kundig persoon die bovendien goed Nederlands sprak wat de uitleg natuurlijk bevorderde.

Met vriendelijke groeten,
John en Karin

Geachte medewerker van Selamat Jalan,

In september 2004 hebben wij een geweldige reis gemaakt via jullie in Bali. Via hotelwisselplan hebben jullie de hotels voor ons gereserveerd en de transfers van en naar de luchthaven. Dit is ons bijzonder goed bevallen. Vroeger trokken we er altijd op de bonnefooi op uit met de rugzak en logeerden dan in goedkope slaapadressen. Helaas lukt dit niet meer door fysieke beperkingen van mij. Betere bedden zijn nu noodzakelijk. Maar het avontuurlijke zit er nog steeds in. Daarom was de reis op bali ook zo geweldig voor ons.

Met vriendelijke groeten,
 
Hetty en Loes

Geachte Mevrouw, Mijnheer,
Tijdens onze vakantie op Bali ,in hotel Dhyana Pura, hebben wij de beide door u besproken hotels in Ubud en Lovina bezocht.
Mijn vrouw en ik zijn erg te spreken over beide hotels.
Aardig feit is, dat uw medewerker John Muskitta en zijn vrouw , gelijktijdig met ons in hotel Dhyana Pura logeerden en dat zij met ons
mee zijn gegaan naar Ubud, naar Ananda Cottages. Ook zij waren zeer enthousiast over dit hotel.
Met vriendelijke groeten,
Hans

Geachte medewerkers van reisbureau Selamat Jalan,


Onze welgemeende complimenten over de verzorging, die ons ten deel viel gedurende deze reis naar Bali. Doordat ik de ziekte van Parkinson heb, vroegen wij om begeleiding op de vliegvelden. Op Schiphol, op Hong Kong en op Bali zijn wij fantastisch begeleid. Op elk vliegveld stonden de mensen ons op te wachten om ons naar de gate te brengen. Vooral op Hong Kong moesten wij van gate 4 naar gate 63. Alles ging perfect, te veel om op te noemen. Zelfs de visa in Denpasar waren binnen een minuut geregeld. Hartelijk dank voor uw medewerking. Een reisbureau om aan te bevelen.

Familie Schagen-van Latum Alkmaar

Via deze weg wil ik jullie even laten weten dat we  een heerlijke vakantie hebben gehad in Bali. Wij Stijn (36) Vinz (35) Karen (33) Bart (5) en Linde (2) hebben genoten van een heerlijke reis. Het hotel was prachtig ookal hebben we er weinig gebruik van gemaakt omdat er zoveel meer te zien in in Bali dan alleen Kuta. Bedankt voor alle goede zorgen en wie weet treffen we elkaar nog eens... want voor de prijs hoef je het niet te laten!

Karen

Hallo Albert,

even een bedankje voor de perfecte verzorging van onze reis. We hadden een hele prettige gids en goede chauffeur (Gwen en Ceppy), veel gezien en gedaan.

Vriendelijke groet,

dhr. van Velzen